Lambertuskerk Rotterdam - Kralingen

Stille aanbidding in Rotterdam

Lambertuskerk

Iedere derde zaterdag van de maand 16:00-16:30 uur met aansluitend Vesperviering, zie agenda-vieringen

In de kapel van de Kathedraal

Op weekdagen van 10.00 - 20.00 uur; ingang Robert Fruinstraat 40 (dus achterkant van de Kathedraal)  via bel aan de muur.
Meer informatie, klik hier

Eendrachtskapel

Woensdag: 12.00-12.45 uur stille aanbidding bij het uitgestelde Sacrament (met rozenkransgebed). Op woensdag geen Eucharistieviering.

Vrijdag & zaterdag: 12.00-12.45 uur stille aanbidding bij het uitgestelde Sacrament (met rozenkransgebed). Aansluitend om 12.45 uur Eucharistieviering met zang. Na de viering biechtgelegenheid.

Meer informatie, klik hier

Meer informatie

  • Informatie over eucharistische aanbidding en plaatsen in Nederland waar u terecht kunt: https://eucharistischeaanbidding.wordpress.com/

  • Wie de apostolische brief van paus Benedictus in zijn geheel wil lezen, download hier;

  • Voor wat handvatten bij stille aanbidding, download hier;

  • Artikel over stille aanbidding in bisdomblad SamenKerk van het bisdom Haarlem-Amsterdam: download hier

  • Op de site van Onze-Lieve-Vrouwabdij van Tongerlo is er een informatieve pagina te vinden over stille aanbidding

 

Stille aanbidding

Onderstaand artikel is geplaatst in de Lambertusberichten 25.5 (2017)

Vakantie: stilte zoeken en weer opladen… en daarna?

In de vakantietijd gaan we graag naar een andere omgeving, in eigen land of wat verder weg. Vaak zoeken we de rust in een mooie omgeving ver van alle geluid, drukte, van alles moeten, media en de dagelijkse beslommeringen. Om ons weer op te laden, om weer tot onszelf te komen, om weer tijd te maken voor elkaar, om naar elkaar te luisteren. Wellicht rust te nemen om ook weer dichter bij de Heer te komen. De kerken en kapellen in de landen om ons heen zijn meestal wel open, we steken er een kaars aan en zijn stil in gebed. Een mooie manier om opgeladen en vol energie na de genoten vakantie weer aan het werk te gaan.

Maar wat kunnen we doen, wanneer wij door het jaar heen ons willen opladen en momenten van rust, bezinning en gebed willen zoeken? Een eenvoudige manier is de stille aanbidding bij het Allerheiligste.

Hieronder treft u verschillende citaten en suggesties over deze vorm van bidden in de directe nabijheid van de Heer. Allereerst de woorden van emeritus paus Benedictus over de waarde van de Eucharistie. Vervolgens zijn uitleg en daarna de oproep van paus Franciscus.

Sacramentum caritatis

Citaten uit de “postsynodale apostolische exhortatie Sacramentum Caritas”, apostolische brief van paus Benedictus XVI op 22 februari 2007:

Eucharistie, een mysterie waaruit men leeft

“Zoals Ik door de Vader die leeft, gezonden ben en leef door de Vader,

zo zal ook hij die Mij eet, leven door Mij” (Joh 6,57)

uit Geestelijke eredienst – logiké latreía (Rom 12,1)

Jezus, de Heer, die zich voor ons tot voedsel van de waarheid en de liefde gemaakt heeft, verzekert ons, als Hij spreekt over de gave van zijn leven: “Als iemand van dit brood eet, zal hij leven in eeuwigheid” (Joh 6,51).

Maar dit ‘eeuwig leven’ begint in ons al in deze tijd, door de verandering die de eucharistische gave in ons tot stand brengt: “Hij die Mij eet, zal leven door Mij” (Joh 6,57). Deze woorden van Jezus doen ons begrijpen hoe het ‘geloofde’ en ‘gevierde’ mysterie een dynamiek in zich heeft waardoor het in ons tot bron van nieuw leven wordt en ons christelijk leven vormt. Als wij ons verenigen met het Lichaam en het Bloed van Jezus Christus, worden wij namelijk op een steeds meer volwassen en bewuste wijze deelachtig aan het goddelijk leven.

Hier geldt ook wat de heilige Augustinus in zijn Belijdenissen zegt over de eeuwige Logos, het voedsel van de ziel. De heilige kerkvader benadrukt het paradoxale karakter van dit voedsel, als hij een stem

meent te horen die tot hem zegt: “Ik ben de spijs van de groten: groei en gij zult Mij eten. En gij zult Mij niet doen veranderen in u, gelijk het voedsel van uw vlees, maar gij zult in Mij veranderen.” Inderdaad, het eucharistische voedsel wordt niet in ons veranderd, maar wij zijn het die daardoor op mysterieuze wijze worden veranderd. Christus voedt ons, doordat Hij zich met ons verenigt, ons “in zich binnen voert”.

Aanbidding en eucharistische vroomheid

… De heilige Augustinus heeft al gezegd “Nemo autem illam carnem manducat, nisi prius adoravit; … peccemus non adorando” – Niemand eet dit vlees zonder het eerst te aanbidden … wij zouden zondigen als wij het niet eerst zouden aanbidden”. In de Eucharistie komt de Zoon van God ons tegemoet en wil zich met ons verenigen. De eucharistische aanbidding is niets anders dan een natuurlijk uitvloeisel van de Eucharistieviering, die zelf de grootste daad van aanbidding van de Kerk is. Het ontvangen van de Eucharistie is Hem aanbidden die wij ontvangen. Zo en alleen zo worden wij één met Hem en krijgen wij in zekere zin een voorsmaak van de schoonheid van de hemelse liturgie.

De aanbidding buiten de heilige Mis verlengt en intensiveert wat in de liturgieviering zelf gebeurt: “Alleen in aanbidding kan een diep en waarachtig ontvangen rijpen. En juist in deze allerpersoonlijkste ontmoeting met de Heer rijpt dan ook de sociale zending die vervat is in de Eucharistie en die niet alleen de grens tussen de Heer en ons wil openscheuren, maar bovenal ook de grenzen die ons van elkaar scheiden.”

De praktijk van de eucharistische aanbidding

Samen met de synodevergadering beveel ik daarom de herders van de Kerk en het Godsvolk van harte de eucharistische aanbidding aan, alleen of in gemeenschap. In dit verband zal een goede catechese van groot nut zijn, waarbij aan de gelovigen de betekenis van deze vorm van eredienst wordt uitgelegd, die ons in staat stelt de liturgische viering diepgaander en vruchtbaarder te beleven. Voor zover mogelijk, moeten dan vooral in dichtbevolkte gebieden kerken of oratoria voor de  eeuwigdurende aanbidding worden bestemd en ingericht.

Daarnaast beveel ik aan de kinderen bij het catechetisch onderricht, en in het bijzonder bij de voorbereiding op de eerste Communie, vertrouwd te maken met de betekenis en de schoonheid van het tijd doorbrengen bij Jezus en hen te helpen een gevoel van verwondering te ontwikkelen over Zijn aanwezigheid in de Eucharistie. Hier wil ik mijn bewondering en steun tot uitdrukking brengen voor alle instituten van godgewijd leven waarvan de leden een aanzienlijk deel van hun tijd aan de eucharistische aanbidding wijden. Op deze manier geven zij aan allen het voorbeeld van mensen die zich laten vormen door de werkelijke tegenwoordigheid van de Heer. Ook wil ik de verenigingen van christengelovigen evenals de broederschappen bemoedigen, die deze devotie als bijzondere verplichting op zich genomen hebben. Ze worden zo als zuurdesem van beschouwing voor de hele Kerk en tot verwijzing naar Christus als middelpunt voor het leven van individuen en van gemeenschappen.

Vormen van eucharistische vroomheid

De persoonlijke relatie van de individuele mens met Jezus, die in de Eucharistie aanwezig is, verwijst altijd naar het geheel van de kerkelijke gemeenschap, omdat deze in de mens het bewustzijn voedt dat hij behoort tot het Lichaam van Christus. Daarom nodig ik niet alleen individuele gelovigen uit persoonlijk tijd te vinden om in gebed voor het sacrament van het altaar te vertoeven, maar beschouw ik het als mijn plicht ook parochies en andere kerkelijke groeperingen te verzoeken momenten van gemeenschappelijke aanbidding in te stellen.

Natuurlijk behouden alle reeds bestaande vormen van eucharistische vroomheid hun waarde. Ik denk bijvoorbeeld aan eucharistische processies, op de eerste plaats de traditionele processie met Sacramentsdag, aan de vrome praktijk van het Veertigurengebed, aan de plaatselijke, nationale en internationale eucharistische congressen en andere vergelijkbare initiatieven. Op passende wijze geactualiseerd en aangepast aan de verschillende omstandigheden, verdienen deze vormen van vroomheid het ook nu nog bevorderd te worden.

 

Paus Franciscus: liefst dagelijks

Paus Franciscus dringt er bij alle gelovigen op aan om liefst dagelijks het Allerheiligste te aanbidden. Dat schrijft hij in een boodschap aan het Eucharistisch Congres dat plaatsvond in de Italiaanse stad Genua. De paus roept de gelovigen op om het Heilig Sacrament, “dat bewaard wordt in onze kerken en vaak wordt vergeten, indien mogelijk, iedere dag te bezoeken”. Hij noemt het “een sacrament van liefde, een teken van eenheid, een verbond van barmhartigheid” waardoor de gelovigen “broederlijk met elkaar verbonden zijn en samenwerken bij kerkopbouw en het tot stand brengen van een betere wereld”.